تبليغاتX
انجمن شعر پارسه
شعر

به نام خدا که جز او هیچ چیز وجود ندارد

سلام

اینو یه شب که خیلی دلم گرفته بود گفتم  :

 

من زير سايه ي شب آرميده ام

از هرچه هست و نيست اينجا رميده ام

 

يك شب اگر ستاره سراغ مرا گرفت

گو  رد پاي من اين اشك ديده ام

 

من گم نمي شوم در اين دشت بي كسي

از بر شده مسير ،  مرا ،  بس دويده ام

 

ياري كن اين فشار را بر گلوي من

تا كار تمام شود خدا ، من بريده ام

 

 ولی بعدش گفتم :

 

فكر كنم هنوز

بايد خودم را لازم داشته باشم

مادر بزرگ

 مي خواهد سوزن نخ كند.

نیک اندیش و سعادتمند باشید ٬ در پناه خدا

http://seebegolab.blogfa.com

+ نوشته شده در  سه شنبه پنجم خرداد 1388ساعت 12:22  توسط سید عبدالله مولوی علوم پزشکی سبزوار  | 

 

 

آسمـانی که در تو افتاده/ مـثل ِ تقدیر  ِ« ناگهان پیــــــوند»

گریه هایــــی که اوج میگرد / مثل لبریــــــز بودن از لبخند

 

و چه ساده شبیه من شده ای /لبه ی شیروانی خیسی

که من از تو تو از کسی دیگر /   به دو چشم ترانه میریزی

 

و چه ساده مرا بسر بردی /  حبس تعلیقی دلــــی نارس

که رسیده میان تابستان  /بسر شاخه های خشک هوس

 

نفسی باد   بادبان   باران/ قایقم در دهـــانه ی طــــــوفان

که ببلعد نهنگ من باشد   /  یونس از  ناخدا  گرفته امــان

 

ناخدا ناخدای خوب خودم / من چقـــدر از کرانــــه ها دورم

و نهنگ خودم ، خودم شده ام /خورده غصه به رسم هاشورم

 

وسط صفحه ای که نقطه شدن حس پرگار... های سرگردان

برسم تا به تو نمی فهمم  /  دایره می شـــــود در  ِ زندان

 

دایره گیج  ِ گیج ِ گیج از  تو  / که نمیخواهد این غزل بشود

برسد تا به دست محبوبش / عده ای شعــر مبتذل بشود

 

عده ای مثل ماه و جاذبه ای /  که بشکلی غریب مد دارد

نتوانـــــسته کام تلخش را /   از لب این تــــــرانه بـــردارد

-

-

-

سری هم به ناخواسته بزنین با یه ترانه - محاوره منتظرتونه

tooba1364118.blogfa.com

   

+ نوشته شده در  شنبه دوم خرداد 1388ساعت 14:39  توسط طوبی - گلستان - گرگان  | 

 

در ديار سنگها

 

واژه-واژه    سبز مي شوم

شكل سپيد مريم

مثل طنين نيلوفر

شيوه برگ مي شوم

 

در امتداد جاده ها -

با غزل همراه مي شوم

 

-كوله بارم را مي بندم

به شيوه باران ريزان مي شوم

چه شايد -چه بايد !

باز هم

-غزل خوان مي شوم

                                                     سايه

 

و اینم ۲ طرح از دوستی که نخواست اسمش فاش بشه

-

تاج و تور گُلی

این خون عروس نیست

گریه ی فشنگهاست به حال داماد

                                           (  بی نام  )

-

-

من سالهای سال فاصله دارم

سنگلاخ بخشی از من است

و بخش دیگر در تو راه  می رود

صبح ها که نماز میخوانی

و مرده های باغچه را زنده میکنی

                                             (   بی نام )

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1388ساعت 18:22  توسط علی میربلوچ زهی - علوم پزشکی زاهدان  | 

شبي مبهم مرا در تنهايي رها كرد

مرا با لهجه سرد،مرابا خود صدا كرد

مرا به دست باد و تقدير سپرد

چو ماهي زآب دريايم جداكرد

چه آسان برد مرا از كوچه هايش

بيبن خسته ،ببين با من چه ها كرد

در اين كوچه هاي بي كسي ديگر غريبم

چرا آخر ،چرا آخر مرا تنها رها كرد

                                                                   سايه

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1388ساعت 18:12  توسط علی میربلوچ زهی - علوم پزشکی زاهدان  | 

اخر نشد که بفهمی تو عشق را

دوست داشتن منو...زن زشت را

هر روز به دنبال تو من خسته میشدم

یک روز که گفتم به درک خلسه میشدم

این فلسفه تو همه در گیرو دار بود

این دست وولی دامن تو کوتاه بود

یادت که هست چله اخر به تیر تو

گفتم بزن تا نشوم درگیر تو

این گفته مرا همه گفتند بی زبان

این را بسپار دست خودش باز بر زمان

یک روز به کار بد خود غبطه میخورد

هر روز به بدبختی خودغصه میخورد

-

-

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388ساعت 10:48  توسط علی میربلوچ زهی - علوم پزشکی زاهدان  | 

می رسیدی به من در این لحظه

می کشیدی سکوتم به این خلسه

می ربودی دلم را کمی اسان

می نمودی مرا دمی ویران

مینویسم از لب شیرین

میکشیدم تو را هی بنشین

نیمه توام که بی ر نگی

نبودت برد مرا به دلتنگی

بمان که دیر است رفتنت دیروز

بمان که تردید است درمنم امروز

نگاه کن در برم لختی

نیاز کن مرا که سرسختی

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388ساعت 10:23  توسط علی میربلوچ زهی - علوم پزشکی زاهدان  | 

به نام خدا که جز او هیچ چیز وجود ندارد

سلام

ممنون از اینکه ما رو هم راه دادین ٬ امیداورم چیزهای زیادی ازتون یاد بگیرم. مشتاقانه پذیرای نقد و نظراتتون هستم.

رنگ رنگ ِ من

من

از تو سبز

تا تو سرخ

دور ِ از تو زرد

بي تو تار و تيره ام

با تو روشن و سپيد

آبيم پر از اميد

رنگ رنگ ِ من

نشانه ي وجود توست .

..............................................................................

این هم برای روز پرستار با کمی تاخیر

همچون کفن با من بمان

روپوش سفيد من

اي مهربان

در انتها

همچون کفن

با من بمان .

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم اردیبهشت 1388ساعت 14:18  توسط سید عبدالله مولوی علوم پزشکی سبزوار  | 

                                                                                                    

     سلام                                                                                       

روز میلاد حضرت زینب و روز پرستار مبارک                                           

                                                                                                    

                                                                                                          

 

ای طلوع روزو شب درچشم بیداری سلام

آینـــه درآینــــه منظومــــه ی یــاری سلام

عاشقــــــانه پای برجا جلوه ی نستوه صبر

ای مناجات ِ رقیق در صــــدا جاری سلام

 

...

    

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم اردیبهشت 1388ساعت 10:15  توسط طوبی - گلستان - گرگان  | 

خوابهای عاشقی را می توان تعبیر کرد

می شود احساس را وابسته ی تقدیر کرد

می شود جدی نگیریم اینکه قلبی بشکند

قلبهای خسته را هم می توان تعمیر کرد!

آدم آن قدری که میگویند هم آدم نبود!

می شود آدم برای بندگی تکثیر کرد!

مقصد آنجا يی که رفتی نیست دنیا را ببین

می شود راحت برای رد شدن تزویر کرد!

می شود آیینه ها را هم به شدت بشکنیم

می توان آیینه را هم از صداقت سیر کرد

رنگ کن خود را و آغوش محبت را ببین

چشم ها را میشود در رنگها درگیر کرد

عاشقی خواب است و تعبیرش همین که میشود

از صداقت سینه ی آیینه را هم سیر کرد...

+ نوشته شده در  یکشنبه سی ام فروردین 1388ساعت 19:35  توسط جمال صالحی نیا علوم پزشکی شیراز  | 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم فروردین 1388ساعت 11:20  توسط علی مدبریان علوم پزشکی شیراز  | 

به نام خدای غریبانه ها     خدای گل و شمع و پروانه ها

سلام به همه دوستان !!!!!!!!

می بخشید از اینکه نبودم حسابی از لحاظ درس و مشق حالمونو گرفتن اما از این به بعد سعی می کنم که...

فعلا به یه رباعی بسنده می کنم تا بعد.

صد بار بهار آمد و رفت اما ما...

صد درس بیاموخت ولی حتی ما...

هر غنچه که لب وا کند می گوید

این دو روز دنیا وفا هدیه دهید اما ما...

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم فروردین 1388ساعت 13:45  توسط صادق میرکی علوم پزشکی فسا  | 

سلام

 

 

سال نو مبارک

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم فروردین 1388ساعت 15:48  توسط صادق میرکی علوم پزشکی فسا  | 

 

یادت هست

 

پرسها سیاه

شرم بی طاقت بود

زجه  هایم به پای تو

شکست

سرود سرنای سرابت

طناب دار

یادت هست

صدای نت

فریب

باور ایستاده ام

تولدی شوم بود امدنت

رفتنت گذشت

ترک بر

ترک

میان   تار  تار مژگان  اییته

فرشته های خاک الود

یادت هست

هجاهای درد

ناوک شعرم

فرسوده شد نفسهای اخرم

غروب خیره انتظار بود

عهدهای مرده

ثانیه  ای تکرار

تکراری سوخته بر خون

 يادت هست

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387ساعت 14:8  توسط علی میربلوچ زهی - علوم پزشکی زاهدان  | 

باران كه ببارد

با تمام وجود

زمزمه ات خواهم كرد

و با تمام وجود خواهم شكست

و نبودنت را

با باران خواهم باريد

آنقدر خواهم باريد
                                                             
كه بيايي

با تو زير باران

كوچه ها را

آواز سرخواهيم داد

با تو زير باران

اگر كه بيايي

 

سایه-از زاهدان

 


+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387ساعت 12:34  توسط علی میربلوچ زهی - علوم پزشکی زاهدان  | 

 

 

ياد تو

 

بازم ميخوام به ياد تو

يه شعر تازه تر بگم

بعد غروب رفتنت

قصه  چشم تر بگم

از اون روزاي بي فروغ

رو بسته نگاه تو

چه خسته پر شدم ولي

بازم شدم به راه تو

چشماي تو به ياد من

عكس فرشته مي‌كشيد

يه لحظه از نبودنت

دلم رو رشته مي‌كشيد

اون همه سختي بود و من

سايه بودم نه خاطرات

گم شده ام همين و بس

سوخته بودم به خاطرات

اميد تو يه رويا بود

رويا سراب جاده شد

تو اين همه پريشوني

جاي تو خالي، ساده شد

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387ساعت 12:14  توسط علی میربلوچ زهی - علوم پزشکی زاهدان  | 

 

سلام

-

مرا در سـر نمیگنجد که جـز من دلبــری داری

ز من بگذر همین حالا گراز من بهــتری داری

تحمــــل تا به کی آخر ؟!  جفا انــدازه ای دارد

دل مـــا را بدست آور چــو قصد دلـبری داری

گمان هرگز نخواهم کرد تو پیمان شکن باشـی

دل ازبندت برون آرم گراینسان خنجری داری

به جان عاشقت هرگـز دراین ره کـم نمی آرم

اگرچه چهره ی زیبا و عاشق کش بـری داری

خودت هــم خوب میدانی کجا تنها نگـین من ،

از این زیبـــاترو بهتــر اگر انـگشتـری داری؟!

چه بسیاراز تو می رنجم اگر درمن یقین گردد

که عاشق هستــی و با ناز قصـــد دلبری داری

بیا تا وقت کافی هست فرصت را غنیمت دان

اگر جـــدآ  خیالی بهـــتر از افســـونگری داری

-

-

-

آرزوسادات بیداد - علی مدبریان و طوبی هم بروز هستن و منتظر نظر شما

تشریف ببرین پایینو یه نگاهی به شعرشون بندازین

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم اسفند 1387ساعت 10:17  توسط هادی دوستدار علوم پزشکی بندرعباس  | 

                

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم اسفند 1387ساعت 19:46  توسط آرزوسادات بیداد - علوم پزشکی کرمان  | 

                     عشق

محبت عشق را باشد سر اغاز      همانکه شد سر اغاز همه راز

به هر کس او به وجهی رو نماید    <کبوتر   با   کبوتر   باز   با  باز>

نه هر صوتی نوایش عشق باشد   ولیکن من شدم عاشق بدین ساز

غم   او  بر  دلم  بس  غم  فزاید    ازین  غم ها  برارم   صوت   اوآز...

                      

                      چه گویم از درونم چونکه این دست

                      نمی خواهد کند  این  عقده  را  باز

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم اسفند 1387ساعت 21:33  توسط آرزوسادات بیداد - علوم پزشکی کرمان  | 

                     کآش میشد

کآش میشد که درین گنبد دووار....

                        درین نیمه شب ظلمت بیدار....

                                              بنام من و تو فال و غزل بود....

 

       کآش بر کنگره ی عرش صفیر از دل من بود 

       کآش با نیلبک بچه ی بازیگوشی...

                                 با صدای دل غمگین پر از خاموشی ...

میشد از حرف محبت نوشت....

                                       می شد از عشق سرود...

                                                       میشداز مهر سرود...

 

         کاش بر کنگره ی عرش صفیر از دل من بود

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم اسفند 1387ساعت 21:22  توسط آرزوسادات بیداد - علوم پزشکی کرمان  | 

            دارم از محنت و غم می شکنم

 

و چقدر از در و دیوار سخن می شنوی        من و ما و دل ودلدار چه خوش بود ولی.......

حال و قال دل من در گرو صهبا بود

من تنهایی ها...    توی دلداری ها...    دوستدار دل من بود ولی..........

دارم از محنت وغم می شکنم

 

 

ساز بشکسته چرا کوک کنی!!!!!!!!!   تو صدای دل خود را بشنو...

دراه بی راهه درازست ولی.........

 

.......من توکل به خداییم دارم.......

 

 

 

                                      

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم اسفند 1387ساعت 23:24  توسط آرزوسادات بیداد - علوم پزشکی کرمان  |